“Nieuwe minima uit middenklasse“

We kunnen er niet meer omheen, de feiten liegen er niet om. Voorkomen lukt niet meer, wat dan wel? Het verschilt van situatie tot situatie want een gezin met kinderen heeft nou eenmaal andere uitgavepatronen dan een eenpersoons huishouden.

De aanpak lijkt me echter dezelfde: wachten op ingrijpen van de overheid heeft geen zin. Drastisch ingrijpen en de regie over je gezinsuitgaven zelf in de hand nemen wel. En het kan makkelijker zijn dan je denkt. Misschien voel je even de pijn van je nieuwe keuzes, maar die verdwijnt.

Wij hebben de afgelopen 2 jaar geprobeerd het te redden door bij te sturen. In november 2011 kwam het er op aan: een huis al 2,5 jaar te koop, de woonlasten van de huurwoning niet meer kunnen ophoesten en de keus om in te grijpen of te gaan wachten op uitzetting. De keiharde realiteit.

Die realiteit onder ogen zien kan even zeer doen én biedt ruimte om nieuwe mogelijkheden te zoeken. In ons geval besloten we, vrij drastisch, de huur op te zeggen en daarna actie te ondernemen. Alternatieve woonopties hadden we in kaart gebracht, het was wel afwachten welke opties op korte termijn uitvoerbaar zouden zijn. Binnen vrij korte tijd en de nodige stress hadden we de mogelijkheid om anti-kraak te gaan wonen.

Niet een keus die je snel maakt als je de verantwoordelijkheid hebt voor een gezin met kleine kinderen. Ik hoop wel dat het anderen kan inspireren en laat zien dat er vaak wel degelijk mogelijkheden zijn. Misschien niet wat je in ideale zin wilt voor jezelf en je gezin.

Steeds duidelijker zichtbaar worden de gevolgen van het gewoon niet meer op kunnen brengen van uitgaven die deels veroorzaakt worden door maar groter wordende overheidslasten maar ook doordat we als consument maar willen blijven vasthouden aan het oude uitgavenpatroon. Kernvraag: heb je dat werkelijk allemaal nodig en kan het echt niet zonder?

Gooi het roer om en laat je schuldenlast en stress niet langer bepalen door wat de buren er van vinden. Eenmaal in de schuldhulpverlening ben je de zeggenschap kwijt. Neem het roer zelf weer in handen!  Ook om te kunnen blijven functioneren voor je gezin, je bedrijf of werkgever.

En als drastisch snijden in woonlasten echt niet lukt, breng dan minimaal in kaart waar je geld iedere dag, week en maand weer naar toe gaat. Info van het Nibud kan een goede start zijn. De tijd om te denken dat het allemaal wel zal overwaaien is voorbij.

Wil je meer weten over hoe wij het hebben gedaan, schroom niet en stel je vraag. Grip op je geld betekent grip op je energie en je leven.

De Crisiscoach | Emile Oude Wolbers -

Maar wat staat ons dan in de weg – als er al iets is wat in de weg staat? Het is schaamte. Schaamte en de angst om niet goed genoeg te worden gevonden. Niet goed genoeg, niet mooi genoeg, niet knap genoeg, niet slim genoeg. Deep down.. de angst voor afwijzing.

Een vaak verstopt verlangen naar het gevoel geaccepteerd te worden en je verbonden te voelen kan op een later moment beantwoord worden. Durf je je open te stellen? Dat is de vraag wanneer je ziet op welke manieren en in welke mate kwetsbaarheid wordt verdoofd. We zien het terug in de enorme financiële schulden (koopgedrag), zwaarlijvigheid en verslavingen. Het zijn manieren om emotie die we niet willen voelen te verdoven. De gevolgen zijn bijna iedere dag beter en meer zichtbaar.

Kijk en luister naar deze TedTalk met Brené Brown. Zij heeft haar werk gemaakt van het bestuderen van menselijke verbinding.

-

De Crisiscoach | Emile Oude Wolbers -

Voor mij een mooi voorbeeld van paradoxaal denken. Het is wat ik in de wereld om me heen zie. Hoe groter de vrijheid, des te meer mensen proberen grip te houden. Hoe heftiger de crisis, des te meer mensen de neiging vertonen ‘alles bij het oude te houden’. Ik weet, het is even generaliserend. Net zo generaliserend als uitspraken van anderen die zeggen dat iedereen vrij kan denken of verkondigen dat vrij denken zweverig zou zijn.

Vrij denken. Je gedachten de vrije loop laten. Zo lang de fantasie binnen veilige kaders blijft en in een verhaalvorm wordt gegoten is het herkenbaar en geaccepteerd. Denk aan sprookjes en fantasieverhalen voor kinderen. Vrije denkers, niet altijd per se ook filosoof, worden vaak geconfronteerd met onbegrip en eenzaamheid. Vrij denken is juist vrij denken omdat het van het gebaande pad af gaat. Laat die vrije gedachten los op de wereld…. ah, u herkent het? 

Hoe vrij bent u dan in uw denken als mensen in uw omgeving moeite doen op grip te houden op uw denkwijze? ‘Je bent zo vrij als je je voelt’, zou een aardige reclameslogan kunnen zijn. Laat de vrije denker zijn of haar vrije denken afhangen van reacties uit de buitenwereld, dan blijkt het ineens niet meer zo heel erg vrij te zijn. Dan laat je het vrije denken toch feitelijke bepalen door de angst van degene die niet overweg kan met al die ruimte en vrijheid? Nee, de werkelijke vrije denker moet kunnen incasseren. Die vrije denker heeft de uitdaging om te leren gaan met zijn eigen, vaak grenzeloze, vrije gedachtewereld. Geef je hier al dan niet vorm en uitdrukking aan en hoe doe je dat dan? Een andere uitdaging is het omgaan met terugkerende gevoelens van eenzaamheid. Er zal misschien een schare volgers ontstaan maar ook een komen en gaan van mensen die de vrije gedachten niet begrijpen of merken dat het niet lukt hier grip op te krijgen.

Grip op vrij denken. Een andere paradox is dat het soms handig is om die vrije gedachten enigszins te beteugelen. Zou ik in dit schrijfwerk die teugels helemaal laten vieren, dan zou u als lezer mogelijk geen kop noch staart meer kunnen ontdekken aan dit vrije schrijfwerk. Een blog die gestart is met een impuls en het resultaat van vrij denken.

Nee, soms is grip op vrij denken zo gek nog niet.

_______

Leestip:

Iedere dag vrij

De Crisiscoach | Emile Oude Wolbers -

De Crisiscoach | Emile Oude Wolbers -

Je krijgt er mee te maken. Wat verder van je af of heel dichtbij. 

Is het te voorkomen? Hoe kom je er doorheen? Hoe pak je straks de draad weer op? Hoe loods je niet alleen je bedrijf maar ook je gezin en je relatie door slecht weer? Een goed gesprek met de specialist is het begin zijn van een goed plan.

De Crisiscoach | Emile Oude Wolbers -

2011 was voor ons een lastig jaar. We hebben hard gewerkt om Wadd’ntas van de grond te krijgen en daar al onze energie en (financiële) reserves in gestoken. Met succes, de prognose aan omzet is gehaald!

Om verder uit te bouwen is bij de gemeente (we leven van een bbz uitkering) een bedrijfskrediet aangevraagd. Helaas is dit, na een onderzoek door een extern bureau, afgewezen. Deze week gaat het bezwaar de deur uit.
Om welke reden dan ook (we willen niet alles maar klakkeloos op “de crisis” gooien, maar die heeft er natuurlijk wel veel mee te maken) zijn er op andere vlakken weinig tot geen opdrachten binnen gekomen dit jaar.
Emile heeft een tijd weinig kunnen doen omdat hij, na 3 jaar keihard werken, dicht bij weer een burn-out zat.
Alles bij elkaar heeft dit, zeker voor de komende maanden, wel financiële consequenties.

Terug kijkend kunnen we zeggen dat we het gered hebben dit jaar.
Vooruit kijkend naar 2012 vragen we ons af of ons dat weer gaat lukken. En omdat we daar niet zeker van zijn, willen we nu ingrijpen.
Dit betekent onder andere dat Irene, Barbera’s dochter, zelfstandig moet gaan wonen.
Voor ons betekent dat het we op zoek zijn naar werk en dat we gaan verhuizen. Dit op tijd voor elkaar krijgen lukt ons niet meer alleen en we vragen daarbij jullie hulp.

Wat zoeken we?

1. Per direct zelfstandige woonruimte voor Irene in Groningen.
Liefst met een aparte slaapkamer.

2. Werk voor Irene.
Irene is deze zomer afgestuurd en ze zoekt een baan in haar studierichting SPH. Ze wil graag werken met kinderen/jongeren, heeft ervaring met autisme e.d. In de (wijde) omgeving van Groningen.
Kijk hier voor haar profiel op LinkedIn.

3. Per direct woonruimte voor Emile en Barbera.
Wij zoeken woonruimte voor langere tijd. Voor een sociale huurwoning hebben we nog niet genoeg punten. 3 slaapkamers en de mogelijkheid voor huursubsidie. In Groningen.

Uiterlijk per 1 februari hebben wij woonruimte nodig. Dus als woonruimte voor langere tijd per die datum nog niet beschikbaar is hebben wij ter overbrugging iets nodig. Dit mag een recreatiewoning zijn, een stacaravan of chalet, of iets anders dat leeg staat.

4. Werk voor Emile
Emile is op zoek naar werk in loondienst of interim/zzp in de richting hr, advies of begeleiding in veranderingstrajecten of beleidsfuncties. Kijk voor meer achtergrondinfo op LinkedIn.

5. Werk voor Barbera
Barbera is op zoek naar een part-time baan, 16 uur zou ideaal zijn, zodat ze door kan gaan met Wadd’ntas, maar alles is bespreekbaar. Het liefst bij een sociale instelling / een non-profit bedrijf. Met 20 jaar ervaring als secretaresse is iets in die richting prima, maar een baan waarin ze haar creativiteit kan combineren met het werken met mensen zou ook fijn zijn.
En als er geregeld en georganiseerd moet worden, of zelfs gereorganiseerd, dan kan ze helemaal haar ei kwijt.
Kijk voor haar c.v. op LinkedIn.

6. Werkruimte voor Wadd’ntas.
Als we kleiner gaan wonen is er werkruimte buiten de deur nodig. Misschien is er iemand die zijn of haar werkruimte met Barbera wil delen? Het gaat om 20 –30 m2 waar ze kan naaien.

7. Een koper voor ons huis in Enschede.
Ideaal voor jonge (samengestelde) gezinnen.
Klik hier voor meer informatie 

Wij zouden het heel fijn vinden als jullie met ons mee willen denken, voor ons uit willen kijken, onze naam willen noemen en tips willen doorgeven. Mocht je meer willen weten over het hoe en waarom mail dan gerust, we hebben een uitgebreide mail voor je klaar staan.

Barbera & Emile

De Crisiscoach | Emile Oude Wolbers -

Het overkomt ons bijna allemaal. Ontslag, schulden, ernstige ziekte, overlijden of crisis in de relatie.

Hoe ga je om met alle emoties en de praktische zaken? Leer wat je kunt doen, wat je zou moeten voorkomen en hoe de draad weer oppakt.

De Crisiscoach | Emile Oude Wolbers -

Zeilers weten er alles van en hebben een oplossing: laveren en opkruisen op vaste koers. Ze weten ook dat in een rechte lijn tegen de wind in zeilen onmogelijk is. Door herhaaldelijk links en rechts onder een scherpe hoek tegen de wind in te zeilen (dus te zigzaggen) resulteert dit dus toch in een vooruitgaande beweging, tegen de windrichting in.

 

Ik merkte laatst dat ik al een poos tegen de wind in probeerde te zeilen. Subtiele signalen niet opgemerkt, voelde ik dat de energie niet meer voldoende was om de tegenwind te trotseren. Talenten als ‘doorzettingsvermogen’ en ‘koppigheid’ stonden op punt van opgeven. ‘Draai om en go with the flow’ zei iemand tegen me. Vaak klopt dat, maar in dit geval wist ik dat ik het niet moest doen. Intuïtie vertelde me dat ik daardoor eerder aan lager wal zou raken.

Op de één of andere manier wist ik dat ik mijn doel bereikte; al was het intussen duidelijk dat het een ander doel was en ik wist niet welk. Het leek op het oplaten van een vlieger. Tegen de wind in laat je het touw vieren en bereikt de vlieger een steeds grotere hoogte. Je probeert het beste te halen uit de vlieger én de omstandigheden.

Op sommige momenten liet de hoop merken dat hij het liefst wilde kappen. De energie die in hoop werd gestopt woog niet meer op tegen de energie die het koste om de hoop levend te houden. Bijzonder hoe wanhoop, al duurt het maar een minuut, de aanjager kan zijn om door te gaan. Pioniers geven niet op, dus deze keer zocht ik verder naar mogelijkheden en oplossingen. Go with the flow leek geen optie. Tot ik ineens het beeld voor me zag van een zeilboot. Schijnbaar moeiteloos bereikt de schipper van de boot zijn doel: zigzaggend tegen de wind in.

Tegenwind en toch je doel bereiken. Dat lukt niet altijd ‘gewoon’ met focus en recht op je doel af.

Heb je het doel helder in beeld, onderzoek dan welke manier van laveren en opkruisen je kunt toepassen om het doel te bereiken. Schipperen klinkt voor veel mensen zo negatief, maar het is juist het gebruiken van het inzicht en de vaardigheden van een schipper.

Goede vaart!

De Crisiscoach | Emile Oude Wolbers -

Van de witte, onscherpe letters op een zwart beeld tot aan de razendsnelle verbindingen met media-streams, ‘the cloud’, linkedin, twitter, facebook, tumblr, voipbuster, skype en andere apps. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik ken ze, heb er over gelezen, uitgeprobeerd en anderen enthousiast gemaakt.

Ik zal je wat bekennen: het gaat me ineens te snel en het lijkt ook alsof het plotseling gewoon teveel wordt. Tot voor kort kon ik me maar moeilijk verplaatsen in veel van de 45-plussers die er niet aan zijn begonnen of al lang geleden zijn afgehaakt. Andersom geldt trouwens hetzelfde :-).

Grens

Ik heb een grens bereikt maar ik wil niet opgeven; ik wil er niet aan toegeven. Ik wil blijven genieten van al die nieuwe mogelijkheden. Het maakt zo wezenlijk deel uit van mijn leven van de afgelopen 30 jaar! Ja, mijn eerste Olivetti pc met internetaansluiting had ik toen ik 21 was. Dit vraagt om nieuwe keuzes.

Wat wil ik persé volgen, waar kan ik zonder? Ook hier gaat het voor mij om de essentie. Alles blijven doen én online spelletjes doen wordt teveel. Gek op taal (ooit afgestudeerd in Engels en Duits), lange tijd gek op Scrabble… is Wordfeud er net één teveel.

Ik wil blijven pionieren, experimenteren, mogelijkheden ontdekken, blijven mailen en browsen en genieten van nieuwe communicatievormen op internet. Hyves heb ik lange tijd geleden eruit gedaan. Facebook gebruik ik plotseling steeds meer. Internet blijft een geweldige manier om nieuwe mensen te ontmoeten en te verbinden. Het liefst face-to-face. Ik kreeg laatst een tweet waarin stond dat ik 2 jaar geleden begon met Twitter. Het volgen van alle twitterstreams, -lijsten en -volgers gaat moeizamer dan 2 jaar geleden.

Levensfase

1,5 jaar geleden werd ik met de neus op de feiten gedrukt: een jonge geest in een ouder wordend lichaam. Ik werd door bedrijven aangesproken als 50plusser. Op een toon en met spullen die suggereren dat ik ineens seniel geworden ben én beschik over een onuitputtelijke hoeveelheid geld. Gelukkig kijk ik bijna iedere dag door een positieve bril en zie ik dat mijn leven in een ander vaarwater zit. Een andere stroom, andere ambities. Een leven met andere mogelijkheden.

Als ik de berichten, verhalen en tweets lees van vaders en moeders die met hun jonge kinderen op stap gaan of nog bezig zijn met verzorging van nog jongere kinderen dan kan ik er niet omheen: ik leef in ‘een andere wereld’. Mijn leven kent niet meer de noodzaak om te multitasken; ik hoef geen ontbijtjes klaar te maken, kinderen naar school te brengen, te zorgen dat ik op tijd op mijn werk ben én fris en aardig te doen naar collega’s en klanten.

Ondertussen bruisen de ideeën door mijn hoofd. Ik voel me jonger dan ooit, zelfs nu stress om geldzaken me af en toe aardig te pakken heeft. Ik wil nog zoveel en heb nog allerlei dromen. Maar als de ontwikkelingen op internet me te snel gaan, houd ik mezelf dan niet voor de gek als ik zeg dat mijn geest nog zo jong is? Eén ding weet ik zeker: reclame voor rollators voor vijftigplussers is aan mij niet besteed. U hoeft niet te bepalen waar ik klaar of rijp voor ben. Ik heb ook nog geen 50plus beurs nodig om anderen te laten bedenken waar ik mijn tijd en geld aan zou kunnen gaan besteden. Kom over 30 jaar nog maar eens terug.

Voorlopig ga ik door met opzoeken van nieuwe grenzen en realiseren van dromen. Van anderen en mezelf.

De Crisiscoach | Emile Oude Wolbers -

Er is veel over geschreven in de afgelopen jaren. Ik lees ook steeds weer het verweer, namelijk dat een beetje stress gezond is. Daar komen we niet langer mee weg.

Stress die ziek maakt, die mensen de energie ontneemt, gezinnen ontwricht, een toename aan (kinder)mishandeling in de hand werkt. Stress die zorgt voor een toename aan zelfdoding, die zorgt voor een toename aan verslaving om maar enigszins met de spanning om te kunnen gaan. Stress, die er voor zorgt dat werknemers minder produktief en sneller geïrriteerd worden.

Wanneer worden we nou echt wakker en durven we het werkelijke probleem onder ogen te zien? Wat is er voor nodig dat je als mens echt hulp gaat vragen in plaats van te vluchten in drank-, game- of sexverslaving? Wat is er voor nodig om tot werkgevers door te laten dringen dat structureel overvragen van medewerkers net zo zeer indruist tegen mensenrechten als de activiteiten die ver over de grenzen plaatsvinden?

Ik doe opnieuw een poging om mensen wakker te schudden en te laten weten dat er andere oplossingen mogelijk zijn. Mensen die niet wakker willen worden, worden niet wakker.

Op 16 september stond er opnieuw een artikel over stress op nu.nl. Het artikel kopt:

Werknemer ligt zondags wakker van naderende werkweek.

Ookal twijfel ik aan het nut van het maar blijven onderzoeken van iets dat al lang duidelijk is, de cijfers liegen er niet om. Bijna tweederde (61 procent) van de werknemers in Nederland slaapt de nacht voor een nieuwe werkweek slecht. Het artikel schrijft ook over de bereidheid tot onderkennen van het probleem en de gevolgen en de start met een luiserend oor. Daarvoor is vertrouwen nodig. Medewerkers die in ernstige mate zijn overbelast hebben vaak moeite met zelfvertrouwen. Ook dat zorgt ervoor dat het vertrouwen in anderen daalt.

Het luisterend oor kan volgens mij vaak beter ‘van buiten gehaald worden’. Simpelweg vanwege het feit dat deze onpartijdig kan zijn. Overigens gaat onder dat wat als stress betiteld wordt, veel angst en uitputting schuil. Ik steek graag mijn hand uit want er zijn gezondere manieren om dit op te lossen.

De Crisiscoach | Emile Oude Wolbers -