Onderweg zijn, zo bleek kort geleden, is in twee woorden de essentie van mijn doel. Niet ergens op af of ergens naar toe. Onderweg zijn, pionieren, ontdekken, contact leggen met nieuwe mensen. Maar dat is doelloos of zinloos hoor ik sommigen zeggen. Maar neen probeer het wat groter te zien. Tijdens het ‘onderweg zijn’ ben ik op allerlei manieren actief; de ene keer voor iemand anders (dat zou je een dienst of werk kunnen noemen), een andere keer voor mezelf (onderhoud van lijf, hart en ziel, voeden van mijn creativiteit en passie door te lezen of muziek te maken).
Zo kwamen er onverwacht een aantal dingen bij elkaar. Onderweg zijn, de herinnering aan het verlangen om lokatie onafhankelijk te werken en leven in vrijheid. En ‘toevallig’ (maar niet heus) stonden we -net als vorig jaar- bij kampeerhal De Vrijbuiter te praten met de eigenaren van Country Camp. Zij hebben een paar honderd tenten verspreid door Europa en kunnen altijd wel een actieve, levenslustige servicemedewerker gebruiken. Ja.. en wij wilden 10 jaar geleden al een camping beginnen. Binnen een half uur hadden we een deal. Zij een zorg minder en wij.. juist.. onderweg en ontdekken van de omgeving rondom Virton (dat ligt in België aan de grens met Luxemburg).
Ondertussen zijn we al een paar weken bezig onze werkprocessen zo in te richten dat we ze onafhankelijk van welke lokatie dan ook kunnen doen. Lang leve internet, de ontwikkeling en voorzichtige gewenning dat ook coaching en de gesprekken die vooraf gaan aan het maken van een website ook kunnen via telefoon, Skype, Twitter of e-mail.
Nog een week, dan rijden we via Leiden (de diploma-uitreiking willen we echt niet missen!) naar Virton. Zijn we goed voorbereid? Hebben we alles goed voorbereid? Zijn we er klaar voor? Om je de waarheid te zeggen: geen idee. We hebben gedaan wat we dachten te moeten of kunnen voorbereiden. En wat kun je verder voorbereiden aan pionieren? Gewapend met pet, zakmes, kompas, vertrouwen in mezelf en loads of moderne communicatiemiddelen zal het niet zoveel uitmaken of het licht of donker, vlakte of bergachtig terrein, laag gras of hoge distels zijn wat we ontmoeten.
Dat is het mooie van onderweg zijn. Dat is ook de uitdaging die ik nodig heb. Het boort mijn reislust en mijn krachtbron aan. Het vervult mijn verlangen nieuwe indrukken op te doen en mijn nieuwsgierigheid te bevredigen. Wat zeg je? Oh jawel, ik vraag me wel eens af hoe ik zal reageren als ik na een maand merk dat het me niet bevalt. Wetend dat ik dan nog anderhalve maand ‘moet’. Vrijheid en gebondenheid houden elkaar in evenwicht en ik weet van mezelf dat ik ook niet helemaal grenzeloos kan en wil leven.
Ik ga het doen: leven, werken en onderweg zijn. Van sommigen lees of hoor ik hoe moedig ze het vinden. Ik lijk dat wat te onderschatten, want ik ervaar het niet als moedig. Anderen laten weten dat ze vanaf een afstandje heerlijk genieten van onze stappen, beweegredenen en uitvoering.
Wordt vervolgd. op welke blog dan ook.
